(51/22). ICH TROJE. PRZYGODA W CHMURACH

 

    Autor: Ewa Szefer

    Ilustracje: Paweł Gierliński

   Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza (WFW)

   Gatunek: Literatura dziecięca

    Liczba stron: 26

    Data premiery: 2021 (data przybliżona)

 *Google

        Ewa Szefer-  urodzona w Krakowie, absolwentka Filologii Germańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Największą część życia zawodowego poświęciła profesji nauczycielskiej, w tym nauczaniu w słynnym krakowskim V Liceum Ogólnokształcącym im. A. Witkowskiego, oraz tłumaczeniom przysięgłym. Od końca lat 90. mieszka za granicą z mężem Krzysztofem i z rodziną syna Jakuba, który jest najwspanialszym osiągnięciem życiowym Autorki. Ewa Szefer w dalszym ciągu jest związana z zawodem nauczycielskim, teraz poza granicami kraju. Pisanie wierszy i rymowanych historyjek dla najmłodszych czytelników przynosi jej ogromnie wiele radości i satysfakcji. Wyobraźnia bowiem nie zna granic...

(Źródło: Internet)

    Wtem pewne zjawisko

pojawiło się przed nimi blisko.

Jakie zjawisko na niebie zaobserwowali trzej przyjaciele: wiosenny wietrzyk, czarny melonik i czarny parasol? Jaką pierwszą przygodę przeżyli razem w czasie spaceru w chmurach? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w niniejszej książeczce, która jest dalszym ciągiem "Ich troje" autorstwa Ewy Szefer, wydanej w 2020 roku.

W napisanym wierszem tekście "Ich troje. Przygoda w chmurach" nie brakuje wartościowego humoru, płynnie toczącej się akcji i błyskotliwej puenty. Książeczkę, przeznaczoną nie tylko dla najmłodszych czytelników, wzbogacają piękne ilustracje Pawła Gierlińskiego.

(Opis wydawcy).

    Kochani kilka dni temu pisałam Wam o kolejnej wyjątkowej książeczce dla dzieci, która zagościła na stałe w naszym domu (link poniżej). 

Dziś chciałabym Wam przedstawić jej drugą część, czyli "Ich troje. Przygoda w chmurach". 

Tym razem nasi bohaterowie- melonik, parasol i wietrzyk pomagają pewnemu miłemu panu... któremu uciekły balony. Jak do tego doszło i czy misja ratowania baloników się powiodła, nie zdradzę, ale z całego serca zachęcam do sięgnięcia po tę książeczkę. Nawet dorośli przypomną sobie, jak dobrze jest nieść bezinteresowną pomoc.

Przeczytanie tej historii zajmuje dosłownie kilka minut, mimo to jest ona niezwykle wciągająca i sama byłam bardzo ciekawa, jak potoczą się dalsze losy naszej wyjątkowej trójki.

Również i ta część napisana jest rymem, więc nadal podtrzymuję zdanie, że otwiera ona szereg możliwości wykorzystania jej w zabawie i poznawaniu otaczającego nasze dziecko świata.

Przy każdej mojej opinii o książeczce dla dzieci zaznaczam, że odbiór treści jest moim bardzo subiektywnym odczuciem, bo mój syn nie czyta, ale zwracamy uwagę na inne aspekty- chociażby takie czy można wykorzystać książeczkę w inny sposób. Tę zdecydowanie można. Tak jak poprzednio ilustracje pana Pawła Gierlińskiego zrobiły niesamowitą "robotę". Syn potrafił skupić na nich swoją uwagą na dłuższy czas, a w jego wykonaniu jest to naprawdę duży sukces.

Przyjemny w dotyku papier pozwala bez problemu wodzić po nim dłońmi i opuszkami palców. 

Wystarczy puścić wodze fantazji i naprawdę może ona pomóc w terapii wzroku czy dłoni a niewielki format tej książeczki wpasuje się idealnie w każdą malutką dłoń. 

W moim odczuciu ta książeczka to istny majstersztyk współpracy pomiędzy autorką, ilustratorem i wydawnictwem Wyszło pięknie i bardzo zachęcająco do czytania. Z wielką ciekawością oczekuję dalszych dzieł, które pojawią się we współpracy tej grupy.

Recenzja "Ich troje." Zobacz tutaj

    Czy polecam?

Zdecydowanie tak. "Ich troje. Przygoda w chmurach" kolejna bardzo wartościowa książeczka dla młodszego czytelnika. Cudowna i klimatyczna, opowieść dla całej rodziny.

POLECAM...

"Swobodne balony, ucieszone,

lekko pląsają na nieboskłonie.

Weselą się, wirują w obłokach,

pozdrawiają sprzedawcę z wysoka."

- Ewa Szefer "Ich troje. Przygoda w chmurach"

Za możliwość poznania tych dwóch wyjątkowych książeczek bardzo dziękuję  Autorce.

(48/22). ICH TROJE

 

    Autor: Ewa Szefer

    Ilustracje: Paweł Gierliński

    Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza (WFW)

    Gatunek: Literatura dziecięca, Dla dzieci

    Liczba stron: 18

    Data premiery: 2020 (data przybliżona)

                                                 *Google

    Ewa Szefer-  urodzona w Krakowie, absolwentka Filologii Germańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Największą część życia zawodowego poświęciła profesji nauczycielskiej, w tym nauczaniu w słynnym krakowskim V Liceum Ogólnokształcącym im. A. Witkowskiego, oraz tłumaczeniom przysięgłym. Od końca lat 90. mieszka za granicą z mężem Krzysztofem i z rodziną syna Jakuba, który jest najwspanialszym osiągnięciem życiowym Autorki. Ewa Szefer w dalszym ciągu jest związana z zawodem nauczycielskim, teraz poza granicami kraju. Pisanie wierszy i rymowanych historyjek dla najmłodszych czytelników przynosi jej ogromnie wiele radości i satysfakcji. Wyobraźnia bowiem nie zna granic...

(Źródło: Internet)

    Co zrobić, jeśli humor nie dopisuje, a strapienie nie pozwala się rozchmurzyć? Gdy posępny nastrój nie chce minąć i nie pozwala czerpać radości z każdej chwili? Kiedy unieszczęśliwia i podsuwa do głowy czarne myśli?

Z pomocą może wtedy przyjść coś zupełnie niespodziewanego. Na przykład wiosenny wietrzyk, żądny psikusów i figli, który - przy odrobinie dobrych chęci i pozytywnym nastawieniu - zmienia dotychczasową perspektywę i pozwala spojrzeć na świat inaczej. Mniej poważnie. Który umożliwia wręcz zanurzenie się w obłokach...

Książeczka Ewy Szefer z pięknymi ilustracjami Pawła Gierlińskiego pobudzającymi wyobraźnię i dodatkowo potęgującymi doznania estetyczne to wspaniała przygoda przeznaczona dla najmłodszych, ale dająca wiele radości również dorosłym - odrywająca od codzienności i pozwalająca przenieść się na chwilę do innej, nieco bardziej kolorowej, a przez to i niezwykłej, rzeczywistości - do świata marzeń i wspaniałych doznań.

(Opis wydawcy)

    Kochani dziś chciałabym przybliżyć Wam kolejną książeczkę dla młodszego czytelnika, która pomoże mu odkryć i zrozumieć otaczający go świat. Ci z Was, którzy tu do mnie regularnie zaglądają, pewnie zauważyli, że ostatnimi czasami pojawia się tutaj wiele poleceń literatury dla dzieci. Tym razem przy pomocy rymowanej bajeczki "Ich troje" dostaniecie wspaniałą szansę, aby w trakcie wspólnego czytania przybliżyć i opowiedzieć swoim pociechom o różnego rodzaju zjawiskach atmosferycznych, emocjach i towarzyszącym im różnorakich zachowaniach. 

"Ich troje" to króciutka historia o trójce przyjaciół: Czarnym meloniku, Czarnym parasolu i beztroskim Wietrzyku, który postanawia zaprosić pozostałą  dwójkę do wspólnej zabawy. Początkowo melonik i parasol mają obawy i nie chcą się bawić z wietrzykiem, jednak jego chęć zabawy i marzenie o nowych przyjaciołach daje początek fascynującej przygodzie...

Książeczka napisana jest rymem, który łatwo wpada w ucho i daje szereg kolejnych możliwości, bo za każdym razem, zmieniając, chociażby intonację swojego głosu można stworzyć całą historię na nowo. 

Przeczytanie tej historii zajmuje dosłownie kilka minut, mimo to jest ona niezwykle wciągająca i sama byłam bardzo ciekawa, jak potoczą się dalsze losy naszej wyjątkowej trójki.

Jeśli Wasze dzieci czytają samodzielnie, również przypadnie ona im do gustu. Duże literki, nie zmęczą małych oczek, kolorowe obrazki pobudzą wyobraźnie i rozbudzą ciekawość i kreatywność.

  

Przy każdej mojej opinii o książeczce dla dzieci zaznaczam, że odbiór treści jest moim bardzo subiektywnym odczuciem, bo mój syn nie czyta, ale zwracamy uwagę na inne aspekty- chociażby takie czy można wykorzystać książeczkę w inny sposób. Tę zdecydowanie można.

Przepiękne ilustracje autorstwa pana Pawła Gierlińskiego przykuwały uwagę mojego syna na dłuższy czas. Duże, barwne ilustracje cudownie odbijają światło. Przyjemny w dotyku papier pozwala bez problemu wodzić po nim dłońmi i opuszkami palców. 

Wystarczy puścić wodze fantazji i naprawdę może ona pomóc w terapii wzroku czy dłoni a niewielki format tej książeczki wpasuje się idealnie w każdą malutką dłoń.

    Czy polecam?

Zdecydowanie tak. "Ich troje" kolejna bardzo wartościowa książeczka dla młodszego czytelnika. Cudowna i klimatyczna, opowieść dla całej rodziny.

POLECAM...

"Wiosenny wietrzyk, młody, figlarny,

ujrzał w oddali melonik czarny.

Posępny, szedł aleją parkową pod parasolem z rączką perłową."

- Ewa Szefer "Ich troje" str. 2

Za możliwość poznania tej uroczej historii serdecznie dziękuję Autorce.

(12/22). PODSTĘPNA SCHIZOFRENIA

    Autor: Karolina Kasprzak- Dietrich

    Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza (WFW)

    Gatunek: Kryminał, Sensacja, Thriller 

    Liczba stron: 258

    Data premiery: 17. 12. 2021

 

 *Google

    Karolina Kasprzak- Dietrich pasjonuje się językiem esperanto i pielęgnacją ogrodów. W wolnych chwilach czyta i pisze. Matka dwójki dzieci. Wraz z mężem prowadzi działalność gospodarczą, mają też własną stadninę koni.

(Źródło: Okładka książki)

    Trzydziestodziewięcioletni policjant Robert Nowacki zostaje wezwany do

gnieźnieńskiego lasu Jelonek, gdzie leśniczy słyszał przeraźliwy krzyk młodej dziewczyny To, co tam zobaczył (kobiece ciało poszarpane ręczną piłą), wywołało u niego depresję. Bierze coraz więcej leków, które nie pomagają. Z czasem zamordowana dziewczyna zaczyna go nawiedzać, a lekarz stwierdza u Roberta schizofrenię paranoidalną. W wyniku zażywania leków policjant staje się agresywny, atakuje kolegów z pracy, a po pobiciu komendanta ląduje w szpitalu psychiatrycznym. Hospitalizacja nie przynosi oczekiwanego skutku, a zamordowana dziewczyna - Katarzyna Szypółka - prosi Roberta o pomoc. Mężczyzna jest bezsilny, świadomy choroby, uczy się żyć ze schizofrenią. Po wyjściu ze szpitala, będąc prawie na emeryturze, pragnie odnaleźć mordercę Kasi. Z czasem postanawia powoli odstawiać leki i poprowadzić śledztwo na własną rękę, bo nie ma wśród kolegów sprzymierzeńców, wręcz przeciwnie - wszyscy się go boją. Trafia na bardzo ekscentryczną rodzinę Smithów. Czy te dwie pozornie różne sprawy mogą się jakoś łączyć?

(Opis wydawcy).

    Karolina Detrich w swej nowej książce wytacza ponownie grube działa- tym razem mierzy się z chorobami psychicznymi, które w naszym kraju nadal są osnute mnóstwem mitów, niedopowiedzeń, strachem i niezrozumieniem- są wręcz tematem tabu. 

Autorka doskonale opisuje schizofrenię* i pokazuje, jak bardzo może spustoszyć ona ludzki umysł i doprowadzić na skraj obłędu, lub co jeszcze gorsze samodeskrucji. Pokazuje, jak ważna jest dokładna diagnoza i terapia, która pozwala w miarę normalnie funkcjonować.

Pierwszoosobowa narracja pozwala zrozumieć, co dzieje się w głowie chorej osoby, poczuć ten nieustanny strach towarzyszący człowiekowi każdego dnia. Możemy dokładnie zaobserwować, jak bardzo chory jest odosobniony i samotny, choć przebywa w tłumie.  

"Podstępna schizofrenia" zaczyna się od grubego "C" i do końca nie schodzi poniżej zawieszonej wysoko poprzeczki. Wciąga od pierwszych stron i niejednokrotnie zaskakuje. Przyznaję, zakończenie sprawiło, że zrobiłam wielkie oczy.

Początkowo może zaskakiwać spora ilość bohaterów, i pobocznych zdarzeń, na pierwszy rzut oka zupełnie zbędnych, jednak z każdą kolejną stroną ich obecność jest coraz bardziej frapująca, i wiele wnosi do toczącej się akcji.

Akcja dzieje się szybko, niejednokrotnie zaskakuje i powoduje, że adrenalina i ciekawość utrzymuje się na wysokim poziomie. 

Nie chce się odłożyć książki do samego końca- jak na taki miks gatunkowy, znalazło się tu wszystko, co powinno. 

Genialnie uknuta i poprowadzona intryga, tajemnice, które nie powinny nigdy wypłynąć na światło dzienne, mataczenie w śledztwie, zaskakujące dowody, niepewność, zaskoczenie i wiele innych emocji.

Biorąc do ręki "Podstępną schizofrenię" nie przypuszczałam jaka emocjonalna bomba na mnie spadnie, i że będę się czuła jak na rozpędzonej kolejce górskiej- jest to jedna z tych książek, która wycisnęła ze nie wszystkie emocje i jestem pewna, że zostanie mi w pamięci na długi czas.

    Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Dla mnie pani Karolina jest mistrzynią gatunku. Uwielbiam jej pióro i zawsze czekam z wielką niecierpliwością na kolejne mocne powieści.

**Schizofrenia- pochodzi od greckich słów schizein, - rozszczepić i phren – umysł. Mimo iż niewiele osób zna greckie korzenie tego słowa, wszyscy na słowo „schizofrenia” reagują jednym skojarzeniem – „wariat”. Wbrew temu powszechnemu przekonaniu, schizofrenia nie oznacza posiadania więcej niż jednej osobowości (tzw. rozdwojenia jaźni). Chodzi tu bardziej o rozszczepienie pomiędzy tym, co chora osoba myśli, robi i czuje. Najczęściej schizofrenia przejawia się niedostosowaniem do sytuacji uczuć oraz zachowania. W konsekwencji dochodzi do zaburzenia funkcjonowania i rozpadu osobowości człowieka. Schizofrenik nie potrafi krytycznie i realistycznie ocenić własnej osoby, otoczenia oraz kontaktów z innymi ludźmi. Chora osoba nieświadomie ucieka od świata zewnętrznego, odsuwa się od bliskich dotąd ludzi. Jedno jest pewne - schizofrenia to przewlekła choroba, którą trzeba leczyć. Schizofrenia ma wiele rodzajów (np. katatoniczna, hebefreniczna, niezróżnicowana), chociaż w Polsce spotykamy się najczęściej ze schizofrenią paranoidalną. Dowiedziono, że u schizofreników w jednej części mózgu wydzielana jest w nadmiarze dopamina, natomiast w innych okolicach mózgu brakuje tego neuroprzekaźnika. Nadmierne produkowanie dopaminy w znacznym stopniu zakłóca odczuwanie bodźców ze świata zewnętrznego.

(Źródło: Internet)

POLECAM...

"Przyzwyczaiłem się do obecności Kasi, a nawet ją polubiłem. Czasem z utęsknieniem czekam, aż się pojawi, zanuci. Polubiłem jej obecność do tego stopnia, że boję się, że odejdzie. Dwa czy trzy razy nie przyszła, zapomniałem o wizycie w przychodni. Jakoś tak pomyliłem daty, tygodnie. Paliperidon przestaje działać. I Kasi w ten dzień nie było. Teraz już wiem, że nie mogę zrezygnować z lekarstw, bo boję się, że zniknie. Nie mogę przerwać leczenia. Przecież powinno być odwrotnie, powinna teraz zniknąć, a ona znikała tylko wówczas, kiedy lekarstwa traciły swoją moc."

                   - Karolina Kasprzak- Dietrich "Podstępna schizofrenia" str. 40

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję wydawnictwu WFW.